وقتی به حیوانات سمی فکر می کنید، احتمالا کرم ها اولین چیزی نیستند که به ذهنتان خطور می کند. البته مارها عقرب و عنکبوت هم. اما کرم ها؟
بله در واقع معلوم می شود که جهان خانه صدها – شاید هزاران – گونه کرم سمی است، و حداقل تعداد کمی از آنها به اندازه کافی مشت سمی برای کشتن یا زخمی شدن دائمی یک نفر است. این به تنهایی دلیلی برای دانشمندان برای مطالعه آنها است. اما کاترپیلارها همچنین حاوی مقادیر زیادی از ترکیبات مفید پزشکی در ترشحات سمی خود هستند.
«آیا قرار است به مرحله‌ای برسیم که از سموم آنها چیزهایی به دست آوریم که مفید هستند؟ اندرو واکر، زیست‌شناس تکاملی و بیوشیمی‌دان در دانشگاه کوئینزلند استرالیا می‌گوید قطعاً. اما ابتدا باید کارهای اساسی زیادی انجام شود.»
کاترپیلارها لاروهای راسته حشرات Lepidoptera، پروانه ها و پروانه ها هستند. این تنها یکی از بسیاری از گروه های حیوانات با اعضای سمی کمتر شناخته شده است. (زهرها سمومی هستند که عمداً به حیوان دیگری تزریق می‌شوند، در حالی که سم‌ها به‌صورت غیرفعال در بدن موجود زنده می‌نشینند و منتظر هستند تا یک شکارچی بالقوه بیمار شود.) طبق بهترین تخمین زیست‌شناسان، سم‌ها حداقل 100 بار در قلمرو حیوانات تکامل یافته‌اند. .
بسیاری از سموم پیچیده هستند، برخی از آنها حاوی بیش از 100 ترکیب مختلف هستند. و همچنین آنها به طرز چشمگیری متنوع هستند. مانده هولفورد، دانشمند زهر در کالج هانتر و موزه تاریخ طبیعی آمریکا در نیویورک می گوید: «هیچ گونه ای دارای زرادخانه سم یکسانی نیست. به همین دلیل مهم است که تا آنجایی که می‌توانیم گونه‌های مختلف را مطالعه کنیم.»
در واقع، مطالعه سم‌ها ممکن است راه بهتری برای یافتن داروی جدید نسبت به شروع از صفر باشد، زیرا آنها حاوی مولکول‌هایی هستند که طی قرن‌ها برای هدف قرار دادن فرآیندهای بیولوژیکی خاص در قربانی تنظیم شده‌اند. هالفورد می گوید: «آنها طی میلیون ها سال تکامل یافته اند، در طبیعت آزمایش شده اند و ما می دانیم که کار می کنند. وقتی سعی می کنیم خودمان آنها را در آزمایشگاه ایجاد کنیم، میزان موفقیت بسیار کمتر است.
با این حال، اکثر گروه های موجودات سمی به سختی تحت نظر دانشمندان قرار می گیرند. نیکلاس کسول، زیست شناس سم در دانشکده پزشکی گرمسیری لیورپول در بریتانیا، می گوید: «ما دانش زیادی در مورد سم مارها، زهر عقرب و سم عنکبوت داریم. “اما گروه های زیادی از حیوانات سمی وجود دارد که عمدتاً مطالعه نشده اند.”
واکر، که در سال 2025 در مورد Lepidoptera سمی می نویسد، می گوید به ویژه کاترپیلارها شایسته توجه بیشتر هستند. بررسی سالانه حشره شناسی. اگرچه تنها حدود 2 درصد از گونه های کاترپیلار سمی هستند، طبق برآورد واکر، آنها به طور گسترده در درخت تکاملی لپیدوپترا پراکنده شده اند. این الگو به این معنی است که زهر احتمالاً چندین بار به طور مستقل در داخل گروه تکامل یافته است و به طور بالقوه تنوع غیرمعمولی از مواد شیمیایی را تولید می کند. کاترپیلارهای کشنده – در سرده آمریکای جنوبی نامیده می شوند تنهایی – داشتن زهر مار که از لخته شدن خون جلوگیری می کند. برخی دیگر سمومی دارند که باعث مشکلات التهابی مزمن مادام العمر می شود و تعدادی نیز باعث سقط جنین در اسب ها می شوند.
واکر می‌گوید این چند مزاحمت برای تبدیل کرم‌های سمی به یک مشکل جدی بهداشت عمومی، حداقل در برخی از نقاط جهان کافی است. آنها به طور منظم به اندازه عقرب‌ها و مارها انسان‌ها را نمی‌کشند، اما در مقایسه با عنکبوت‌ها، تفاوت زیادی در تأثیر خطرات سلامتی وجود ندارد کشنده تنهایی سم و ایجاد پادزهر برای درمان افراد مبتلا.
واکر می‌گوید: اگرچه چندین سم دیگر کاترپیلار حداقل کمی مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، اما اکثر آنها تقریباً کاملاً مطالعه نشده باقی می‌مانند – و ممکن است پزشکی از قلم افتاده باشد. به عنوان مثال، او خاطرنشان می کند، بیشتر زهرهای لپیدوپترها باعث ایجاد درد می شوند، گاهی اوقات به اندازه ای شدید که به مسکن های مخدر نیاز دارند. این تعجب آور نیست، زیرا درد یک راه عالی برای جلوگیری از شکارچیان است، اما همچنین به محققان اجازه می دهد تا از سم به عنوان کاوشگری برای شناسایی مسیرهای درد بدن و گیرنده های درد در حیوانات آزمایشگاهی و به طور بالقوه انسان استفاده کنند. این به نوبه خود می تواند منجر به تولید داروهای جدید شود.
تحقیقات در مورد زهر کاترپیلار هنوز به اندازه کافی کمیاب است که هیچ داروی جدیدی ایجاد نشده است، اما زهر موجودات دیگر برخی از درمان های مهم را به همراه داشته است. داروهای فشار خون و ضد انعقاد خون وجود دارند که از زهر مار الهام گرفته شده اند، برای مثال، و پیش ساز داروی پرفروش جدید سماگلوتید – که با نام های تجاری مانند Ozempic و Wegovy شناخته می شود – بر اساس یک مولکول استخراج شده از یک مارمولک سمی است. ، هیولای گیلا.
کسول می‌گوید: به لطف پیشرفت‌های زیست‌شناسی مولکولی و بیوانفورماتیک، مطالعه سم‌های همه حیوانات، از جمله کرم‌ها، به‌طور فزاینده‌ای آسان است – و این به معنای قدم‌های بزرگی به‌زودی خواهد بود. “مثل گنجی است که هنوز آنجا نشسته است تا ما بفهمیم.”
