نانومیدیسین ، با جابجایی شکل که از تفاوت های ظریف در محیط سلولی استفاده می کند ، می تواند به صورت انتخابی به سلولهای سرطانی هدف قرار داده و نفوذ کند. این مجتمع ، با کمک یک کوفاکتور ، دوباره در خون پایدار است ، اما در خوشه های ویروسی در شرایط اسید اطراف تومورها جمع می شود. پس از ورود به سلولهای تومور ، نصب مجدداً تنظیم مجدد می شود ، بار باربری آن را آزاد می کند و باعث مرگ سلولی با حداقل عوارض جانبی می شود.
10 سال گذشته شاهد دستاوردهای خیره کننده در روشهای درمانی سرطان بوده است ، اما شباهت بافت خود بیماران مبتلا به سلولهای توموری به این معنی است که بسیاری از این درمان ها با عوارض جانبی ویرانگر همراه هستند. تلاش برای تولید داروهای متمرکز بیشتر به طور فزاینده ای از تفاوت های اندک در محیط تومور موضعی مانند افزایش اسیدیته یا هیپوکسی استفاده می کند و باعث ایجاد نسل جدیدی از درمان های تحریک کننده شده است. به طور خاص ، نانومیدیکین های خود مونتاژ که واحد فعال فقط در نزدیکی سلولهای سرطانی تشکیل می شود-یک رویکرد دقیق امیدوارکننده نشان می دهد ، اما چالش طراحی و تهیه این سیستم های پیچیده به معنای این است که این استراتژی درمانی هنوز در مراحل اولیه است.
با الهام از روشی که چاپروین های مولکولی تاشو پروتئین های سلولی دیگر ، ژله خورشید و تیم آن را در دانشگاه جیلین در چین تنظیم می کنند ، یک کت پروتئین مصنوعی ساده را تهیه کرده اند تا به عنوان یک حامل pH-ugue برای تهیه یک اورسول قدرتمند ضد سرطان (UA) عمل کند. Sun توضیح می دهد: “پلی پپتئیدها پروتئین های طبیعی را تقلید می کنند اما انعطاف پذیرتر هستند و امکان مونتاژ کنترل شده UA را فراهم می کنند.” “پلی پپتئیدها با DMMA اصلاح می شوند ، یک مولکول حساس به pH که امکان گردش طولانی در خون را فراهم می کند ، اما باعث می شود که آنها برای جذب بهتر در تومورهای اسید بارگذاری شوند. علاوه بر این ، اسید لاکتوبیونیک به عنوان یک لیگاند هدفمند برای اتصال گیرنده های بیش از حد در معرض سرطان درج شده است.”
در شرایط خون خنثی ، اسید اورسولیک نامحلول با روکش پلی پپتیدی در پایدار جمع می شود و در خوشه های ویروسی در محیط تومور اسید جمع می شود. این ذرات کروی در نفوذ به سلولهای توموری به طور قابل توجهی بهتر هستند ، باعث افزایش فراهمی زیستی اسید اورسولیک و محدود کردن جذب دارو در بافت سالم می شوند. خورشید توضیح می دهد: “پس از ورود به سلول ، افزایش مشخصه استرس اکسیداتیو سیتوپلاسم باعث تقسیم روابط ساختار در ساختار می شود و منجر به آزاد شدن UA و پلی پپتئیدها می شود.” “این مؤلفه ها سپس در اطراف میتوکندری جمع می شوند و به این اندامک بحرانی آسیب می رسانند و باعث مرگ سلولهای سرطانی می شوند.”
جالب توجه است که بخشی از نانوپکس نیز در تقویت درون سیتوپلاسم مجدداً جمع می شود و عرضه دارو را در محیط سلولی حفظ می کند. برای Jiban Jyoti Panda ، یک متخصص نانو در انستیتوی علوم و فناوری نانو در هند ، این تحول برگشت پذیر یک نیروی کاری متمایز بود که باعث می شود انتشار بسیار پایدار مواد مخدر و کاهش شیوع دوز را تسهیل کند.
این مکانیسم پاسخ pH سپس در مدل موش تأیید می شود ، با مونتاژ ترکیبی اسید پلی پپتئید-ژرولیزیک که اثر درمانی قابل توجهی را بر روی اجزای فردی افزایش داده و هر دو تومور و متاستاز را کاهش می دهد. مشخصات فعال سازی درمان منجر به مشخصات ایمنی عالی می شود و همان طراحی می تواند برای تومورهای جامد که میکروبوت اسیدی یا استرس اکسیداتیو را نشان می دهند ، قابل استفاده باشد.
طراحی دقیق Beek تیم ، پاندا را تحت تأثیر قرار داد ، که بر سنتز آسان و اقدام هم افزایی به عنوان سایر نقاط قوت قابل توجه کار تأکید می کند. وی می گوید: “این مطالعه یک رویکرد مترقی برای توسعه سازگار با ساختارهای در محل برای تحویل داروهای سرطانی ارائه می دهد.” “برای تعیین سرنوشت وی در بدن ، مطالعات فارماکودینامیکی تلفیقی لازم است [and] مسیر پاکسازی و تشکیل توسط محصولات نیز جنبه مهمی برای درک سمیت طولانی مدت نانوپلکس است. “
بدیهی است ، کار بیشتری برای هدایت این نانوپکس به کلینیک لازم است ، اما تاکنون تیم Sun بر استفاده از چنین رویکردی برای مونتاژ پلی پپتئیدها به سایر اهداف چالش برانگیز این بیماری متمرکز شده است. سان می گوید: “این استراتژی غیر حامل ، این جمله را ساده می کند و پتانسیل تولید مقیاس را دارد.” جدید[We] این برنامه بر روی طراحی مولکولی پلی پپتئیدها برای بهبود اثرات خودآزمایی و درمانی خود متمرکز خواهد شد ، در حالی که پتانسیل آنها را با سایر ترکیبات گیاهی طبیعی خارج از اسید اورسولیک بررسی می کند. “
