بیماری خستگی مزمن: چگونه آن را کنترل کنیم

یک بیماری کشنده و غیرقابل درمان شبیه به بیماری جنون گاوی گونه های گوزن را در آمریکای شمالی فراگرفته و در حال گسترش در سراسر جهان است. برای اولین بار در سال 1967 در یک گله آهوی اسیر در کلرادو شناسایی شد، بیماری اتلاف مزمن – CWD – اکنون در گوزن های اسیر و وحشی، گوزن دم سفید، گوزن، گوزن و گوزن شمالی یافت شده است. در پیدا شد 32 کشور و از مرزهای بین المللی عبور کرده است کانادا، کره جنوبی و نروژدر میان کشورهای دیگر

این بیماری که توسط یک پروتئین سرکش به نام پریون ایجاد می شود، هنوز نشان داده نشده است که انسان را مبتلا کند. اگرچه ترس ها باقی می مانند. اما حتی اگر هرگز این اتفاق نیفتد، CWD می‌تواند تعداد زیادی گوزن را بکشد و در نهایت جمعیت‌های فردی را از بین ببرد. آژانس‌های مدیریت حیات وحش می‌توانند به نوبه خود قوانین سخت‌گیرانه‌تری برای شکار اعمال کنند و ترس از گوشت آلوده می‌تواند شکارچیان را بترساند و بر صنعت شکار گوزن در ایالات متحده تأثیر بگذارد.

از زمان ظهور CWD، دانشمندان برای درک این بیماری و نحوه کنترل آن تلاش کرده اند. سه استراتژی کاهش بالقوه در طول سال‌ها ظاهر شده‌اند، اما هر کدام چالش‌های مهمی دارند. نیکلاس هیلی، میکروبیولوژیست دامپزشکی در دانشگاه میدوسترن در آریزونا، یکی از نویسندگان این مقاله است. بررسی بیماری خستگی مزمن در سال 2015 بررسی سالانه علوم زیستی جانوری و از آن زمان روی مشکل کار می کند. مجله دانستنی من با هیلی در مورد احتمالات و اینکه آیا هرگز می توانیم بیماری را تحت کنترل داشته باشیم صحبت کردم.

این گفتگو برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است.

بیماری پریون چیست؟

CWD توسط یک باکتری یا ویروس ایجاد نمی شود، بلکه توسط یک پروتئین طبیعی در سلول های ما ایجاد می شود که شکل خود را از دست می دهد.

رمان کرت وونگات تاب گربه کشف شکل جدیدی از یخice-nine که حتی در دمای اتاق هم جامد است. در این کتاب، وقتی یخ‌نین آب را لمس می‌کند، تمام آب‌های دیگر را مجبور می‌کند تا به همین ترتیب متبلور شوند تا تمام آب‌های روی زمین یخ بزنند. این چیزی است که در بدن اتفاق می افتد. یک حیوان معمولاً با خوردن آن در معرض پریون قرار می گیرد و در هر کجای بدن پریون با نسخه طبیعی خود روبرو می شود، پروتئین غیر طبیعی پروتئین معمولی را متقاعد می کند که آن را بپذیرد. فرم تا شده نامناسب.

این امر به ویژه برای سیستم عصبی مرکزی خطرناک است زیرا این پروتئین ها می توانند در پلاک هایی تجمع کنند که سلول را از بین می برند. در نهایت، سلول های کافی برای ابتلا به اختلالات سیستم عصبی می میرند. حیوان شروع به رفتارهای عجیب می کند و در نهایت می میرد.

در همین حال، یک حیوان بیمار می تواند پریون ها را از طریق چیزهایی مانند بزاق، ادرار یا مدفوع به حیوانات دیگر منتقل کند. پریون ها بسیار بادوام هستند و می توانند روی گیاهان یا در خاک باقی بمانند تا زمانی که حیوان دیگری بیاید و آنها را بخورد.

آیا می‌توانیم همه حیوانات بیمار را قبل از انتشار بیماری بکشیم؟

متأسفانه، این فقط در صورتی واقعاً کار می کند که به اندازه کافی زود انجام شود. این مانند آتش سوزی جنگل است – هر چه سریعتر بتوانید آن را خاموش کنید، شانس بیشتری برای جلوگیری از گسترش آن خواهید داشت. اما اگر اجازه دهید CWD برای مدتی تبخیر شود، احتمالاً حذف کار نخواهد کرد.

به عنوان مثال، ایالت نیویورک، پس از شناسایی پنج یا شش گوزن CWD مثبت، در سال 2005، عملیات کشتار گسترده ای را در شهرستان اونیدا انجام داد. به نظر می رسد که این کار موثر بوده است و دولت هنوز در حال آزمایش حیوانات برای ابتلا به این بیماری است تا سعی کند این همه گیری ها را زودتر تشخیص دهد.

اما زمانی که مدیران حیات وحش اقدام به کشتار محلی در کلرادو کردند، به نظر نمی‌رسید که این امر در درازمدت بر CWD تأثیر بگذارد، احتمالاً به این دلیل که پروتئین عفونی آنقدر در این منطقه بوده است که اساساً خودش را به چشم‌انداز تبدیل کرده بود. پروتئین فوق العاده پایدار است و می تواند سال ها در خاک وجود داشته باشد. یا گوزن های جدید و بیمار ممکن است از جمعیت های مجاور به منطقه ای که اکنون خالی است نقل مکان کرده باشند. گوزن ها تا مراحل بعدی بیماری علامتی ندارند، اما احتمالاً مدتی قبل از آن پریون را به محیط می ریزند.

بنابراین اگر معدوم کردن واقعاً در ابتدا مؤثر است، آیا استراتژی‌های دیگری وجود دارد که می‌تواند در مکان‌هایی که CWD قبلاً «پخته شده است» کمک کند؟

کار من تا حد زیادی بر پرورش حیوانات مقاوم به CWD متمرکز است – من این بیماری را درمان نمی کنم، اما سعی می کنم حیواناتی را پیدا کنم که به این راحتی ها بیمار نمی شوند. ما با یک مزرعه آهو کار می کنیم که برای شکار استفاده می شود. آنها دارای چندین ویژگی هستند که نشان دهنده حدود 600 تا 800 آهو است که در آن CWD رایج شده است. ما برای اولین بار CWD را در سال 2014 در آنجا شناسایی کردیم، و در عرض چند سال، یک گوزن در یکی از آن خواص حدود 60 تا 70 درصد احتمال مثبت شدن آزمایش CWD را داشت.

ما همچنین تحقیقات ژنتیکی روی حیوانات انجام دادیم. ما دریافتیم که حدود 80 تا 90 درصد گوزن‌ها دارای یک نوع ژنتیکی یا آلل خاصی از پروتئین پریون هستند که به نظر می‌رسد فوق‌العاده مستعد ابتلا به عفونت است. اما این تنها یک آلل از حدود پنج مورد ممکن در گوزن است. و برخی از آلل‌ها نسبت به سایرین نسبت به CWD مقاوم‌تر هستند.

چرا؟

مثل یک قفل و کلید است. پریون CWD عفونی کلید بسیار خوبی برای این قفل واقعا رایج است، اما با آلل های مختلف قفل کمی متفاوت است و کلید به خوبی کار نمی کند. با این حال، ما هنوز در حال یادگیری نحوه تعامل همه چیز هستیم.

با گذشت زمان، ما شروع به تمرکز روی دو آلل مختلف “خوب” کردیم. من فکر می‌کنم هدف نهایی ما استفاده از لقاح مصنوعی و سایر روش‌های اصلاح نژادی است تا زمانی که جمعیتی از حیوانات فقط با آلل‌های خوب داشته باشیم و آن‌هایی را که می‌دانیم وحشتناک هستند حذف کنیم.

آیا فقط حیواناتی با آلل های خوب از گسترش جلوگیری می کنند؟

می تواند آن را قابل مدیریت کند. حیوانات با این گونه های ژنی خوب به طور قابل توجهی کمتر به CWD مبتلا می شوند، اما احتمالاً کاملاً ایمن نیستند. ما تعداد بیشتری از حیوانات را با انواع خوب در مزرعه رها می کنیم، و می بینیم که به نظر می رسد تعداد کمتری از آنها تا زمان شکار آلوده می شوند – در یک ملک که تعداد زیادی آهو انتخابی را معرفی کرده ایم، تا به حال نداشتیم. یک مورد مثبت در دو، اگر نه سه سال گذشته.

بنابراین پرورش انتخابی می‌تواند مانند واکسن کووید عمل کند: هنوز هم امکان ابتلا به یک عفونت پیشرفت‌کننده وجود دارد، اما تأثیر زیادی بر کاهش سرعت بیماری و به حداقل رساندن انتقال دارد. و در آن نقطه، ممکن است ابزارهای مدیریتی وجود داشته باشد که بتوانیم از آنها استفاده کنیم تا اساساً آن را در صفر نگه داریم. اگر این حیوانات بسیار مقاوم پنج سال طول بکشد تا بیمار شوند، اما همه آنها تا سه سالگی تعقیب شوند، در نهایت ما مثلاً CWD نخواهیم داشت.

آیا پرورش انتخابی می تواند برای حیوانات وحشی کار کند، نه فقط حیوانات اسیر؟

این یک سوال واقعا خوب است. این نوع انتخاب به طور طبیعی در طبیعت اتفاق می افتد – انتخاب طبیعی در طول زمان به نفع حیوانات مقاوم خواهد بود – اما بسیار کندتر است. من می‌توانستم رهاسازی حیوانات پرورش‌یافته در اسارت را در موقعیت‌های کنترل‌شده ببینم، مانند زمانی که CWD یک جمعیت بومی را کاملاً از بین می‌برد. اما با صرف یک یا دو دلار روی چشم انداز – ژن های آنها به سرعت رقیق می شود.

و در حالی که وجود دارد هستند پیشینه هایی برای پرورش حیوانات در مزرعه و رهاسازی آنها در طبیعت، بسیاری از متخصصان حیات وحش به شدت با آن مخالف هستند. آنها می خواهند جمعیت های وحشی را حفظ کنند. معرفی گوزن های پرورشی به نوعی آن را خدشه دار می کند. و این چیزی است که نمی توانید پس بگیرید. من این دیدگاه را درک می کنم. در عوض، بسیاری از کارگران حیات وحش امید بیشتری به تحقیقات واکسن دارند.

می‌دانم که ما واکسن‌هایی علیه ویروس‌ها داریم، اما آیا می‌توان علیه پروتئین واکسن ساخت؟

ما در حال حاضر انجام می دهیم. واکسن کووید به طور خاص علیه پروتئین اسپایک ویروس کووید-19 است، نه کل ویروس. و پریون ها فقط پروتئین های دیگری هستند. بنابراین واکسن می‌تواند از نظر تئوری با ایجاد آنتی‌بادی‌هایی کار کند که می‌توانند به پروتئین پریون متصل شوند و به بدن کمک کنند آن را شناسایی و از بین ببرند.

اما مشکل کاهش وزن مزمن این است که برخلاف کووید، یک نسخه سالم از پروتئین مشکل ساز به طور طبیعی در بدن ما وجود دارد. تلاش برای ساخت واکسنی که بتواند نسخه ناسالم پروتئین را بدون حمله به سلول های سالم هدف قرار دهد، این چالش است.

نحوه عملکرد این بیماری در بدن نیز می تواند ساخت واکسن را دشوار کند. محققان در وایومینگ چندین آزمایش واکسن انجام دادند و دریافتند که وقتی به گوزن واکسن آزمایشی خاصی تزریق شد، سریعتر مریض شدند.

آنچه ما فکر می کنیم ممکن است اتفاق افتاده باشد این است: گلبول های سفید خون به طور طبیعی مهاجمان را می کشند و بقایای آن ها را به غدد لنفاوی برمی گردانند تا آنچه را که دیده اند به بدن بگویند و سیستم دفاعی را فعال کنند. دریافت واکسن می تواند این فرآیند را با بهبود گلبول های سفید در شناسایی و به دام انداختن مهاجمان تسریع کند.

اما مشکل در این مورد این است که گلبول‌های سفید نمی‌توانند پریون را پس از جذب آن از بین ببرند. هنوز مسری بود. بنابراین تنها کاری که آنها انجام دادند این بود که پریون را سریعتر به جایی منتقل کردند که می توانست پخش شود، به روشی که مورچه ها سم را به لانه برمی گردانند و به دیگران پخش می کنند.

این بدان معنا نیست که کارکرد واکسن ها غیرممکن است و گروه هایی هستند که روی این مشکل کار می کنند. من می خواهم خوشبین باشم. من فقط در مورد آن رزرو دارم.

همچنین، حتی اگر یک واکسن موثر دریافت کنیم، باید راه خوبی برای توزیع آن پیدا کنیم. استفاده از تزریق در حیوانات وحشی غیر عملی خواهد بود. یک واکسن طعمه شده هاری وجود دارد که در شرق ایالات متحده استفاده می شود که می توان آن را از هواپیما انداخت. به طور فرضی، چیزی مشابه می تواند برای CWD کار کند. اما چیزهای زیادی برای غلبه بر وجود دارد.

بنابراین، به طور کلی، چشم انداز مدیریت و مهار CWD را چه می بینید؟

خیلی به این بستگی دارد که مردم چه واکنشی نشان خواهند داد. متأسفانه واکنش کشورها متفاوت بوده است. برخی آن را بسیار جدی می گیرند، اما برخی کشورها سعی می کنند همه چیز را زیر فرش جارو کنند. من انتظار دارم که در طول عمر ما در همه ایالت های ایالات متحده به جز هاوایی باشد.

و پس از آن چه؟ آیا فکر می کنید این در نهایت از بین می رود؟ یا فقط باید با آن زندگی کنیم؟

فکر می کنم مثل کووید خواهد بود. هرگز از بین نخواهد رفت. ممکن است ۱۰۰ سال دیگر آنقدر بزرگ نباشد، اما همچنان وجود خواهد داشت.

و انگشتانت را روی هم بگذاری که او هرگز به میان مردم نمی پرد؟

بله، خوب، انگشتان خود را محکم تر روی هم بزنید.